Kokmayan Salgı

Köpek olmalıydım ..

Hem öfkenin kokusunu alabilir , hem de rahatça , hayvancasına çıkarabilirdim dışarıya. Tıpkı beni gezmeye çıkaran sahiplerim gibi bende öfkemi tasmalar , dışarı çıkarır , sonra çözer çimenlerin üstüne akmasına izin verirdim .

Sürpüntücüler süpürür sonra ..

Öfke renksiz gibi görünür ama renklidir. Renklerinin koyuluk derecesi şiddetiyle doğru orantılıdır. Aritmetik bir formüle vurursak eğer ,

İnsanın ruhunun karesi'nin öfkesi ile olan açısı evrene eşittir.

Nasıl çıkarmalı dışarıya ?

Kişiden kişiye değişir belki de. Bende kontrolsüz gelişen bir algıda bilinç kaybı öfke. Ne kelimelerin , ne bedenin sınır tanımadığı bir tür kusmuk öfke. Öyle bir çıkıyorki ruhumdan , ruh rahatlatıcı hiç bir müsekkin o an görevini yapmıyor.

Görevsizlik kararı verilmiş bir kimyasal oluyor..

***

Gittim .

Yol aktı ben gittim .

Ben gittim yol aktı.

Aktıkça vurdum ruhumun içindeki öfkeyi.

Belki de tek müsekkin yol oldu.

Yol bitince ben bittim .

Ben bitince öfkede bitti.

Döndüm .