Annemin Hatıralarının Resmi Geçidi-3

Telefon çaldı. Telefonun ekranında ‘’annem’’ yazıyordu.

‘’Perdeleri yıkadım gelip asıver.’’

Beni doğururken bunu planlayarak mı doğurmuştu bilmem.Günün birinde perdeleri astıracağım bir oğlum olsun daha ne isterim mi demişti, yoksa taşındığımız evlerin tavanları hep yüksek mi gelirdi ona?

Geliyorum anne deyip kapattım telefonu.

Özenle katlanıp kornişe geçirilecek tutacakları öne getirilmiş bir ton perdeyle karşıladı beni.Ortaokul yıllarında haciz gelen evimizde, icradan kurtarılmış tek tük eşyadan hatıra kalan o eski sandalyenin tepesine çıkıp asmaya başladım perdeleri.. İki tutacağı henüz geçirmiştim ki beklediğim uyarı geldi. ‘’tersten mi başlanır oğlum, önce şu tarafı asacaksın, orta kornişe tak.’’

‘’Peki anne’’ dedim çaresiz.

‘’Çocukken de terstin sen’’ diye devam etti.Herkes top oynardı sen pikap dinlerdin. Plakların da hep B yüzünü dinler ilkini dinlemezdin..

Yedinci tutacağı asmıştım. ‘’Sevdiğimi dinlerdim anne’’ dedim.

‘’Hatırlıyormusun?’’ diye sordu. Göl kıyısında çayır çimeni tutuşturmuştun, yaz sıcağında alevler yükselince itfaiye gelip söndürmüştü. Ne yaramaz oğlandın sen..’’

‘’Hatırlamam mı anne? Babam akşam gelince korkudan eve gelememiştim.O zamanlar sokakta oynardık toz çamur içinde, hiç mikrop kapmadan gelirdik eve’’ diye yanıtladım.

‘’Baban birazdan gelir çabuk ol’’

Ondördüncü kornişte durdum.

‘’Babam öldü anne gelmeyecek’’ diyemedim gene.

‘’Tamam anne’’ diyerek devam ettim. Tamam anne, çocukken de kaçıp kurtulma cümlemdi. Herşeye tamam anne deyip bildiğini okuyan, kısa pantolonlu haylazlıklardan geriye kalan muhteşem yaşanmış hayal ve macera dolu bir 30 senenin mecmu yekünu idi.

‘’Babamla nasıl tanıştınız anne’’ diye sordum yirmi altıncı tutacakta.

Bir kaç saniye cevap gelmedi. Sandalye tepesinde arkam dönük halde cevabı beklerken annemin o anda babamla ilk tanıştığı ana yolculuk ettiğini ve bana geç cevap vereceğini biliyordum. Cevap otuzuncu tutacakta geldi.

‘’Piknikte tanışmıştık. Otobüsün merdivenleri çok yüksekti, baban inmeme yardım etti. İşte öyle bir şey’’ dedi buğulu gözleriyle..

Daha fazla soramadım, titremeye başladığını hissedip sandalyeden indim. Su getirip ilaçlarını içirdim.

Kendine gelip yeşil gözlerindeki nemi eliyle ittikten sonra gülümseyerek hadi bitir işini diyerek tüllerden sonra perdeleri de elime tutuşturdu.

Hepsini bitirdikten sonra kapıdan çıkarken, ‘’güzel astın aferin benim oğluma ‘’dedi. Beş yaşında bir çocuğu sever gibi bir edayla..

‘’Hadi git artık, Beter Böcek seni bekler öp torunumu benim için’’ dedi. ‘’Baban seninle gurur duyacak bu akşam’’ diye ekledi.

Tükürüğümü yutmak için çabaladım ama olmadı. Tıkanıp kaldı tükürüğe bulaşmış cevabım. Cevap vermeden yavaşça çekip kapısını..... çıktım..

Babam belki de her gece geliyordur. Belki hergece uyuyorlar birlikte. Annemin anılarının resmi geçidinde...