Meslekler ve İnsanlar Bölüm II

Kendin kaşındın Syrakusa.Karşına sürekli bankacı,öğretmen,mühendis,avukat falan çıkacak sanıyordun değilmi? Al sana! Sanat tarihçi arkeolog. Yaz da görelim...

Bir insan sanat tarihçisi olmaya olur elbette. Bir amacı vardır. İlber Ortaylı gibi TRT’de izlemeyi çok sevdiğim programlar yapar.Yeni kuşağa sanatın gelmişini geçmişini yedi sülalesini öğretir, baktığı sanat eserini künye okur gibi okur, bir bakışta kaçıncı yüzyıl mahsülü olduğunu (zeytin ya bu anasını satayım), hangi dönemde kimler tarafından yapıldığını çevresindekilere anlatır ve geriye çekilerek insanların kendine olan hayran bakışlarını izler ve mağrurca uzaklaşır. Bizim gibi sanat eseriyle öküz tren ilişkisine girmez. ‘’Nolcak bunu bende yaparım’’ diyerek 7 milyar insanı kendine güldürmez, bereket tanrısı heykeline ceket askısı muamelesi yapmaz.

İyi de bir insan neden arkeolog olur?

Dahası hem sanat tarihçisi hem arkelolog hem de anne olursa ne olur? (arkelolog değil arkeolog! Daha yazmasını bilmiyorsun bir de ahkam kesiyorsun syrakusa)

Sıyırır!

Kayışı koparır, kendini marsta zanneder.

İşte uzaylı anne Gülay böyle doğdu çocuklarım.. (Kız şükufe! sallanan sandalyemi salla bakiim. Sallanmadan anlatamıyorum. Hadi sallanma çabuk!) Onun efsanesi bütün galaksiye yayıldı, nesilden nesile ulaştı ve blog oldu.. Erdi yani..

Arkeologlar alerjisiz insanlardır ve temizlik delisidirler. Bütün ömrü hayatlarında evlerini süpürdükleri yetmezmiş gibi taşı toprağı da süpürürler.Tarihi eser bahane, maksat temizlik egoları tatmin olsun yeter. Arada bir sanat eseri de gün ışığına çıkarsa o da kısa günün karıdır. Gülay, sıkça takip ettiğim şimdilerde annelik sanatının tarihini yazmakla meşgul olan, işten elini eteğini çekmiş ama toprak süpürme fırçasını çekmemiş bir blog dostumuz. Taliş adındaki miniğini yetiştiriyor ve ona hiyeroglif dilini öğretiyor. Her anne gibi o da çocuğunu orhun yazıtlarına tercih edip, donmuş mama içinde vitamin ve mineral arayıp günışığına çıkarma arzusunda.

Uzaylı arkeoloğumuz Gülay’ı izlediğimiz kadarıyla arkeologluktan yana pek bişey bildiği yok ki geçenlerde bana danışıp ‘’syrakusa, engin bilgilerinle mesleğimi bana anlat’’ dedi.. Ben de uzun bir süre gözlerimi kısıp hindi gibi düşündükten sonra ‘’olar’’ dedim. (Sırf bu paragraf yüzünden zebaniler cehennemin dibini bana kazdıracak ve cennette olan Gülay’ın eline kapalı devre kamera sistemi verip cennetten ona denetlettirecekler..Gülay ben ettim sen etme diye yalvarıcam ana nafile azizim.)

Arkeoloji öyle yabana atılacak cinsten bir iş değildir. Sadece uzaylılar yapabilir. Örneğin Mısır piramitleri. Kesinlikle insan işi değildir. Kazara kuma gömülse uzaylı anne Gülaydan başkası süpüremez üstünü.. O kadar kumu tepeyi ben süpürücem, inanın E.T.’yi tanımam valla.Arkeoloji okuyup da yarım bırakanlar çok pişman olur. Çünkü olsa olsa diploma alamadıkları için belediyenin kanalizasyon açma ekibinde lağım kazarlar. Oysa ki diplomalı uzaylı annemiz öyle mi? Hem sanatın en ince detaylarını öğrenerek şu anda eşi olan zavallı faniyi, o ‘’Gülaydan önce hayatın anlamını keşfedememiş biçare erkek kişiyi’’ etkilemiş, kalbinin derinliklerini kazıyarak aşkını ortaya çıkarmış ve son fırça darbesiyle de Talya denen o mükemmel eseri günışığına armağan etmiştir.

Aslında istifa etmese, Steven Spielberg haletmiş diyebilirdik. Kazıları sırasında kayaya yapışmış sivrineği o bulur, DNA’sından dinozor yapar, UzayPark’ı kurar ve trilyona beş basardı.. Üstelik İndiana Jones'u da parkın bahçesine bekçi yapardı. Ama olsun.Talya, uzaylı anne için ortaya çıkardığı değil hayat verdiği bir tapınak. Bu da ona yetiyor..

(Yarın: Müge/İçimden Çağlayanlar)