The Office Bölüm IV - Kahvaltı

Gece aynanın karşısına geçip ışıkları kapattım. Mor renkli floresanı yakıp midemdekileri görmek istedim. Bu en son icadım. Ev yapımı röntgen makinesi.

Ekmekle yediğim mantılar normal seyrine devam ediyor. Nutellayı fazla kaçırmışım. Kara gondor dağı büyüklüğündeki kitle nutella dağı.. Yok nutella değilse ya içimde bir uzaylı var ya da bardağı yedim.. Nutellanın kapağının içini yalarken kapağı da yemişim yanlışlıkla. Yarısı erimiş neyseki akşama kadar tamamını eritirim.

Ofis’e gelişim bu sabah herzamankinden daha neşeliydi. Çünkü artık sümüksüzüm. İki sabah önce servis şöförü kağıt mendili yere attığımı görmüş. Ne göz varmış adamda kardeşim. Bu sabah iyileşmemi fırsat bilip kravatımı otomatik kapıya sıkıştırıp öyle getirdi beni. Herkesler oturmuş uyuklarken ben zinciri direğe bağlanmış tazı köpeği gibi kravat kapıya sıkışık halde ayakta geldim. Bunun hesabını sormazmıyım.. Afyonum patlamadan bindiğim serviste ayılma yöntemim hep aynıdır. Kulaklığı takıp müzik dinlemek. Ama bu sabah Haydn ya da Chopin dinlemedim. Akşam internetten beleş indirdiğim nostaljik rock parçalarımı telefona atmıştım. Sabahın yedisinde Brothers İn Arms ve Rock the Night beynimde yıldırımlar çaktırıp gözlüklerimi suratımdan fırlattı. Hareket halindeki serviste düşen gözlüğü araken kravat boyu kadar hareket edebildiğim için kafatasımı da sağlam çarpıp iyice bir ayıldım.

O kadar uzun zamandır poğaça ve börekle besleniyorum ki, midem standat kahvaltıyı kabul etmiyor artık. Zeytin yiyince sivilce döküyor, reçelden bir kaşık alsam tansiyonum çıkıyor.. Bu sabah ta poğaçamı aldım sıcak sıcak. Hem yemesi de kolay. Bir parça versene manasında bakışları görünce poğaçanın hepsini ağzına tıkıp ağzında konuşacak boşluk kalmadığı için ‘’bloffummouaa hunngaaa’’ (valla kalmadı ya) homurtusu çıkarıp ağzından bir parçayı çıkarıp ‘’uaanissea aaa’’ (istersen bu var) deyip karşındakine uzatabiliyorsun. Standart kahvaltıda bunu yapamazsın. Reçel tabağını ağzıma tıkacak halim yok ya! Ayıyım ama o kadar da değil..

Bu gece eve gitmiyorum. Çay ocağındaki dolaba kendimi kapatıp sabah erkenden gelen çaycının çayı nasıl demlediğini gözetliycem. Adam nefis çay yapıyor. Benim çay kupası kova büyüküğünde olduğu için sadece bir kez çay veriyor bana. Ne dediysem boş. Nuh diyor peygamber demiyor herif. ‘’ O gupayı güçült de gel sikarusa bey’’ bakışlarına sinir oluyorum.

Ofiste kahvaltı Hanging Rock’da Piknik kadar zarif ve aristokrat değil belki ama ofisin ortasına ekose örtü serip takım elbiseyle kahvaltı edemeyeceğimize göre kaderimize razı olucaz. Zaten sersek bile bayan arkadaşların 18.yüzyıldan kalma elbiseleri ve güneşten korunmak için beyaz şemsiyeleri yok. Olsa da oturacaklarını sanmıyorum. (ne diyorum ben yaa)

Kahvaltımın bir kısmını muhakkak yedek akçe olarak toprağa gömerim. Şey yani çekmecemde saklarım. Akşamüstü midem kazınınca yiyorum. Elimdeki o küçücük açma parçasını görenler sarmaşığa tutunup tarzan taklidi yapsa da, Has Elmas olsa da faydası yok. Benim o !

A ha ! Çaycı aşağıya indi. Pembe Panter kıyafetlerimi giyip bir kova çay daha almanın tam sırası!