Yengeç Oyunu

Eskişehir’e hiç gitmedim. Ama çok güzel derler. Ortasından Porsuk geçermiş. Son bir kaç yılda hatırı sayılır bir yaşam yeri haline gelmiş demişlerdi. Canlı olarak görmesem de dün akşam Eskişehir’i kameradan gördüm.

Ali Özgentürk’ün kamerasından.

Osmanlı zamanında işlenen bir namus cinayetini konu edinip günümüzde de hiçbirşeyin değişmediğini gözler önüne sermek isteyen ve bunun için öğrencileriyle bir araştırmaya girişen öğretim üyesi Asya’nın dünyasına daldığımızda, Ali Özgentürk’ün Yengeç Oyunu filmiyle karşı karşıya kaldım.

Film konusu itibariyle hoş da olsa, Özgentürk’ün vasatın üzerine çıkamayan tiyatrovari ve ‘’herkes sırayla tane tane konuşsun’’anlatımı, bana hala  seksenli yılların sosyopolitik film anlatımlarını anımsattı. Özgentürk’ün cephesinde değişen ya da yeni bişey yok diye diye izledim filmi.

Filmin sonlarına kadar nerde olduğunu ve kim olduğunu bilemediğimiz kocasına e postalar gönderip bir tür günlük tutan Asya, büyükşehirden  Eskişehir’e kızıyla birliktegelerek  annesi ve iki kardeşiyle birlikte yaşamaya başlayıp üniversitede el attığı araştırması boyunca bir yandan da kendi hayatı ve ailesiyle ilgili çıkmazlar, gerçekler, acılar ve sevinçlerle örülü bir hikayede kendi geçmişine de yolculuk yapacak, araştırma konusu ile yaşantısını paralel sürdüreceği bir hikayeye izleyeciyi de ortak edecktir.

Su da Yanar, At ve unutamadığım Bekçi ile Türk sinemasında entellektüel ve sosyopolitik söyleminden bişey kaybetmeyen Ali Özgentürk, kafamdaki sinemacı tanımında önemli bir yere sahip. Filme Eurimages’ın da destek verdiğini hatırlatayım ama dingin bir kafaya sahipken, vaktiniz olursa dinlenmek ve teatral bir film izlemek adına bu kez çok ciddiye alınmadan izlenebilir.