Sevgili Dostum Pembe Panter

Tatile gitmeden bir kaç akşam önce eve Pembe Panter’i konuk ettik. Henry Mancini’nin dayanılmaz güzellikteki sesleri eşliğinde hayali dostumuz Pembe Panter hem Beter Böceği, hem de beni sevindirdi. Makarna sevmiyormuş ama. O vişneli pasta yedi, biz kendi yemeğimizi yedik.

Pembe Panter bastonuyla daha bir aristokrat duruyor. Oldum olası bu sevimli kişiliğin duruşuna, soğukkanlı ingilizliğine ve vurdum duymaz zekasına hayranımdır. Şimdilerde Beter Böcek ilgileniyor yakın dostumla. Bir kaç satır panterden bahsetmişken muhteşem Peter Sellers’i anmamak olmaz. Panter’e hayat veren Blake Edwards ise ayrı bir ikon.



Clousseau diyince aklıma başka isim gelmez, gelse de beynim kabul etmez. Steve Martin ne cüretle kendini panter ilan etti bilmem ama filmin afişini bile gördüğümde tansiyonum yirmiye fırlamıştı sinirden.

Clousseau’nun beni gülmekten yerlere yatıram martial art tipi dövüş sanatı, çizgi Panter’in yürüyüşü, Mancini’nin hınzır müzikleri beni Beter Böcek’ten biraz daha büyük yaşlara geri döndürüyor bu günlerde. Popoma pembeye boyanmış kağıttan kuyruk taktığımı söyleyecek kadar aptal değilim hiç aklınıza getirmeyin. Bir de Çinli uşak almam lazım aslında. Ya da beter Böceğin her an her yerden çıkıp üstüme atlamalarıyla idare edicez bir süre.

Şimdilik bir kaç çiziğim var. Yarına durum vahim olabilir zira Böcek her geçen gün üstüme atlama ve yumruk atma konusunda uzmanlaşıyor. Hadi hayırlısı.